Ինձ միշտ հուշիր անվարան

Նայում եմ ամենուր ցոլացող խաչերին,

նրանց ժամապահությանը անարձանագիր:

Նայում եմ համեստ, նորաոճ ու փնթի

հագնված հազարադեմ ադամորդոց,

որ գաղտնախորհուրդ ներաշխարհ ունեն,

արտիստիկ են, զգույշ, հարգի կենսակերպով,-

բայց օրվա հոսքում երիցս հիշում եմ,

որ նրանց ներսում հուդաներ կան ծպտյալ

(գուցե՝ սակավների, գուցե՝ շատերի մեջ),

և մինչ կերևակվեն լուռ թե աղաղակով,

մարդիկ ապրում են դիպաշարով նույն –

բանում են, տվայտում, թռցնում ու սսկվում,

մեկտեղվում են, ապա հանելուկաբար լքում միմյանց,

և դողո՜ւմ են նրանք՝ ինչպես մահապարտ,

հավատարմության պսակի ներքո…

Ներեք ինձ, սերեր՝ վեհ ու անձնվեր,

ներեք ինձ, եղբայր, ընկեր-ուղեկից,

ես պիտի դիմեմ Բարձրյալին, սակայն,

իմ ամենօրյա վարքը ճշտելիս.

«Տեր-Աստված, ինձ միշտ հուշիր անվարան –

Ու՛մ աջը համբուրեմ և ու՛մ շուրթերը…»։

15.11.2025

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ